vibratör   vibratör   izmir sex shop   izmir sex shop    sex shop   saç bakım   jartiyer takımı   sex shop   işitme cihazı   pet shop  
vibratör   vibratör   izmir sex shop   izmir sex shop    sex shop   saç bakım   jartiyer takımı   sex shop   işitme cihazı   pet shop  
bodrum escort bakirkoy escort

HALEP’Lİ TÜRKİYE!


Bu makale 2019-02-08 09:13:10 eklenmiş ve 440 kez görüntülenmiştir.
Kemal MENCELOĞLU

Adı sanı kim olduğu hiç önemli değil. Önemli olan yaşanan olayların gerçek ve hakikat oluşudur. Ne diyor Merhum Akif: “ Sözüm odun gibi olsun ama hakikat olsun tek.” Zaten atalarımızın mallarıyla, kanlarıyla ve canlarıyla yazdığı “ Çanakkale Destanını” bize anlatan da vicdanların sesi, mazlumların nefesi olan Akif değil midir? 0 muazzam destanının bir bölümünde şöyle diyordu:

“Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya 

Kaç donanmayla sığınmışlar ufacık bir karaya

Kimi Hindu, kimi yamyam, kimi bilmem ne bela

Hani tauna da züldür bu rezil istila!”

Naçizane bende şu soruyu sormak isterim:

“Milletimin namusu ey büyük Çanakkale,

Dünyada senden büyük var mıdır başka kale?”

Bizim dedelerimiz de Çanakkale’de kalmışlar. 

Çanakkale Savaşlarına katılıp da en son gelen kaç tarihinde geldi?” diye sordular. Soran bu insanlara tarihçi şöyle cevap verir: “Kayıtlara göre en son 1952 de iki kişi dönmüş. Biri Burdur’a, diğeri Zonguldak’a dönmüşler.” 

Yanında oturan Üçpınar köyünden Remzi isimli arkadaş atıldı: 

“Hocam, o da bi şey mi? :O da bi şey mi? Bizim köye tam 64 yıl sonra biri çıktı geldi..”

Ben çakı bulmuş çocuk gibi sevinerek atıldım: “Nasıl oldu? Anlat bakalım.”

1978 yılında Balıkesir İstasyonunda elinde bir torba, garip kıyafetli yaşlı bir ihtiyar iner. 

İstasyon önündeki taksilerden birine sorar: 

“Oğlum, beni Üçpınar köyüne götürü müsün?

“Götürem amca, bin arabaya?”

O zamanlar Üçpınar’a giden yol, eski garajın üzerinden geçerek Toygar’dan Üçpınar’a giderdi. 

Şoför oraya doğru arabayı sürerken Toygar Tepe’ye geldiklerinde şoför: 

“Amca, bak Üçpınar Köyü karşıda..”

Adam: “Yok oğlum.. Değil. Bizim köyün evlerinde dam yoktur. Bu köyün bütün evlerinde dam var.”

 

BU KÖY BİZİM KÖYÜMÜZ

Biraz daha giderler. Yolun hemen solundaki köyün mezarlığı önünden geçerken, adam: “Dur..!” der. Dururlar. Adam taksiden iner, mezarlığa girer, bir ağaca sarılır. 

Biraz sonra gelir. “Tamam oğlum, burası bizim köy. Bu ağaç Hacı Abdullah’ın çetlemiği (çitlembik). Tanıdım.

Giderler. Taksi köy kahvesi önünde durur. 

Adam iner kahveye girer. 

Yaşlı adam bir yere oturur. 

Hiç konuşmadan kahvedekilerin yüzlerine defalarca dikkatle bakar. 

Kahvedekilerden birisi muhtara gider, kahveye garip bir ihtiyarın geldiğini, hiç konuşmadan herkesin yüzlerine baktığını söyler.

Muhtar hemen kahveye gelir. 

İhtiyar adama: “Amca, sen birini mi arıyorsun? Sen kimsin? Nerelisin?”

“Kimseyi aramıyorum oğlum, ben de bu köydenim.”

“Amca, ben yirmi senedir bu köyde muhtarlık yapıyorum. Seni tanımıyorum. Kimlerdensin sen?” 

    

BENİ ANCAK İHTİYATLAR TANIR

“Çok oldu oğlum. Beni ancak ihtiyarlar tanır. 

Onları çağırır mısın?” Biraz sonra köyün bütün ihtiyarları kahveye toplanır. Ama kimse geleni tanımamıştır. 

İhtiyar sormaya başlar: “Süleyman Çavuş?”, “Öldü.”, “Recep?”, “Öldü”, “Koca Salih?”, Öldü.”, “Topal Murat?”, “Öldü.”, “Eyüp Çavuş..?”, yaşlı bir adam yavaşça ayağa kalkar:

“Eyüp Çavuş benim..” Bakar.. Bakar.. Bakar.. Bakar.. 

Sonra birden gelen misafire sarılır. “Muhammet (Remzi), sen misin? Sen misin be? Nerede kaldın bunca zamandır? Nerelerdeydin be?” Eyüp Çavuş tanımıştır geleni.

Anlatır: Çanakkale Cephesinde harp 1916 yılı başında bitince, Gazze Cephesine götürülür. 

Orada yaralanınca, Halep’de Asker Hastanesinde tedavi edilirken İngilizler gelir. 

Halepliler; “Bunlar bizim insanlarımız. İngiliz gâvuru, bunlara eziyet eder.” 

Diyerek yaralıları hastaneden kaçırıp evlerine götürürler. 

1918’de olan bu olayın üzerinden yıllar geçer. 

Bir türlü gelemez bizim askerler. 

Üçpınarlı Muhammet de orada kalır. Evlenir. Çocukları olur. 

  

SEVDALARIN EN BÜYÜĞÜ “VATAN HASRETİ”

     Ama vatan hasretiyle harıl harıl yanmaktadır. 

Ancak altmış dört yıl sonra son bir kere daha vatanını görmek arzusu ile Balıkesir’e Üçpınar’a gelmiştir. 

Son bir kere daha görmek için.

Sorar; “Bizimkilere ne oldu? Yaşayan var mı?

“Ne olacak bunca zaman, anan öldü. Baban öldü. Abin öldü. Ablan öldü. Amcan öldü, Dayın öldü. Karın öldü. Ama kızın sağ.”

“Neeee? Kızım sağ mı? Aaah benim bir de kızım vardı. 

Ben gittiğimde on beş günlüktü. Nerede şimdi benim kızım şimdi?”

“Bak şu caminin yanındaki ev muhtarın evi. Onun yanındaki değil de öteki ev kızının evi. Biz ona Çakır Hatça” deriz.”

“Ama kızım beni tanımaz ki?”

“Bekle. Ben söyleyip geleyim.”

Gider. Hatça Teyze avluda leğende çamaşır yıkamaktadır. 

Eyüp Çavuş telaş içinde avluya girince; “Hayrola, Eyüp Dayı, Ne var?”

“Hatça kızım, sana müjdeli bir haberim var. Baban geldi.. Baban sağ..”

Hatça Teyze; “Iıııııh.!” Diyerek bayılır. 

Biraz sonra ayıltılınca; “Eyüp Dayı, bu nerden çıktı. Şimdiye kadar bana hep babamın şehit olduğunu söylediler ya.?”

 Kızım gelen baban. Ben tanıdım.”

“Nerede babam?”

“Kahvenin önünde.”

Hatça Teyze hemen fırlar. Eyüp Çavuş da arkasından çıkar. 

 Gelen Muhammet (Remzi) Çavuş gelenleri görünce o da koşarak karşılamaya gelir. 

Ama ikisi de birbirlerine yabancıdırlar. 

Öyle ya hayatın bin bir derdi ile gurbet ellerinde kalmış, bir kızı olduğunu unutmuş birisinin altmış dört yıl sonra yaşlı bir kadın karşısına çıkıyor ve onun kızı olduğu söyleniyor. 

Altmış dört yıl babasının öldüğü söylenen birisine de, karşısında duran ihtiyar adamın babası olduğu söyleniyor.

Karşı karşıya gelip garip bir şekilde birbirlerine bakıyorlar. 

     

HATÇANIN BABASI GELMİŞ

Biraz sonra Eyüp Çavuş: “Kızım Hatça, bu senin baban. Ben kendimden nasıl eminsem, bu adamın senin baban olduğundan eminim. Öp elini.” Der. O gece Üçpınar Köyünde bayram yaşanır. Herkes bu yeni duydukları akrabalarını ziyarete gelirler. Muhammet Çavuş on beş gün kadar, köyünde dolaşır. Tarlalara gider, tepelere çıkar.

On beş gün sonra kızına: “Kızım, ben artık gidiyorum.” Der.

Kızı: “Baba, nereye gidiyorsun? Bu gördüğün her şey senin ya”

“Hayır kızım. Ben artık Halep’liyim. Orada kardeşlerin var. Bir oğlum, bir kızım var. Ben sadece bir kere daha yurdumu, vatanımı ölmeden önce bir kere daha görmek için geldim.” Der ve ertesi gün gider.

Ertesi yıl gene gelir. bu sefer oğlunu ve kızını da getirmiştir. Oğlu Halep’te inşaat mühendisi imiş. Onun adını da “Muhammed Remzi” koymuş. Kahvede kendisine sormuşlar: 

“Senin adın Muhammed. Ama oğluna neden kendi adını verdin?”

“Ben vatan hasreti ile yıllardır o kadar yandım ki, ben ölmeden vatanıma kavuşamazsam, adımı hiç değilse oğlum götürsün vatanıma diye kendi adımı verdim ona da.  

      

KIZININ ADINI “TÜRKİYE “ KOYMUŞ

Kızının adını ne koymuş biliyor musunuz? O altmış dört yıl hasretini çektiğinin adını koymuş. 

Dünyanın en güzel adını koymuş. 

Kızının adı “TÜRKİYE” Türkiye Suriye Hama'da yaşıyor. Suriye'de dört ayrı şehirde torunları var.

İlginç geldi değil mi? Fakat bunların hepsi gerçek! Bu coğrafya böyle binlerce olayın an be an yaşandığı bir vatan. Yıllar yılı topraklarına, bayraklarına ve inançlarına her ne pahasına olursa olsun ( ölüm, sürgün, zindan, vurgun, soygun) inadına bağlı olan elleri öpülesi insanların vatanıdır Türkiye; o vatanın sahibidir Türk Milleti.

Cihan Hakan’ı idi benim şanlı ecdadım

Allah için yollarda yürüdü adım adım.

Eğer ben vaz geçersem, yoldan geri dönersem,

Zehir olur yediğim, kalmaz ağızda tadım. 

Yorumlar
Adınız :
E-Mail :
Başlık :
Yorumunuz :
Güvenlik :
Değiştir  
Diğer yazıları...
Köşe Yazarları
 ‹ 
 › 
Ordu Hürses Gazetesi
© Copyright 2013 Gazi Soft. Tüm hakları saklıdır. Bu site Gazi SOFT haber yazılımı alt yapısı ile yapılmıştır.
GÜNDEM
SPOR
SİYASET
EĞİTİM
DÜNYA